 |
| nostalgie alom bij Madness |
We hadden het helemaal uitgedacht. Twee concerten, één
festival, een paar dagen Limburg. Een vakantie die helemaal bij ons past. Al
begin januari hadden we alles geboekt en hoe dichterbij de zomer kwam hoe meer
voorpret we kregen.
Het eerste concert was fantastisch. We konden relaxed reizen, heerlijk eten in
de buurt van de concertzaal, voluit genieten van het concert en op ons dooie
gemak weer naar huis. Een prima start van onze muziekzomer.
Dinsdag de negende zouden we deel twee starten. Een
concert van Madness, een dag bijkomen, op donderdag naar Limburg rijden en
vrijdag eind van de middag naar festivaldag één. Het liep al snel anders dan ik
had gehoopt.
Al wat langer had ik een wat zeurend gevoel in mijn
buik. Het was geen blaasontsteking, dat had ik al twee keer laten testen.
Het gevoel was niet echt pijnlijk wel wat vervelend. Ik had het er met manlief
over en besloot dat ik als het na het weekend nog steeds aanwezig was het zou laten
beoordelen door een huisarts.
Die dinsdag vond het zeurgevoel dat het zich kon gaan
ontwikkelen tot een onaangenaam gevoel. Leuk vond ik het niet maar ik maakte me
weinig zorgen. Paracetamol erin en gewoon gaan. Misschien op woensdag even
telefonisch overleggen met de huisarts maar ik zag nog geen donkere wolken.
Hoe snel kan dat veranderen. Tijdens het concert nam de
pijn steeds meer toe. Dus in plaats van genieten van een uitstekend optreden
van Madness werd het steeds meer overeind blijven en hopen het te kunnen
uitzingen tot het eind.
Dat is niet gelukt. Om tien uur ’s avonds waren we
alweer met de trein onderweg naar huis.
het laatste beeld voor we vertrokken
Omdat ook ’s nachts de pijn niet afnam besloot ik in de
ochtend de huisarts te bellen. Die nam me direct serieus en kon me al vrij vlot
zien. Er werden wat ontstekingswaarden geprikt. Er werd wat in mijn buik
geprikt. Toen besloot ze de MLD arts te bellen voor overleg. Tien minuten later
waren we onderweg naar de SEH.
Zoals het gaat op de SEH gebeurde er daar van alles
tegelijk, werd er geprikt, gevoeld, geduwd, een echo gemaakt, urine opgevangen
en heel veel gevraagd. Toen kan het wachten beginnen en voelden we allebei onze
vakantie en het festival door onze handen glippen.
Tot mijn grote geluk was er geen reden tot een operatie over te gaan maar heb
ik wel een heel flinke aanval van diverticulitis met flinke ontstekingen. De
remedie? Absolute rust, monitoren en hopen dat het zich niet doorontwikkeld tot
iets waarbij er wel moet worden ingegrepen. In het kort betekent dat dus niet naar Limburg,
zeker niet naar een festival, maar stilzitten en vegeteren tot het weer beter gaat.
Moeder doet dus even geen concerten. Gelukkig zit er dit
jaar nog genoeg andere leuke concerten in de koker.
