 |
| eigen foto |
Na de grote teleurstelling van het cancelen van onze
Bospopreis was het even erg rustig op concertgebied. Rust die ik hard nodig had
om te herstellen. Niet alleen lichamelijk, ook mentaal had het instorten bij Madness
en het moeten cancelen van iets waar ik erg naar uit zag een grote impact.
Hoe groot de mentale impact is geweest merkte ik toen er
een nieuwe concertdatum naderde. Hoe dichter bij Het Black Keys concert kwam
hoe harder ik twijfelde of ik wel moest gaan. Ik wilde niet weer halverwege een
show naar buiten moeten strompelen omdat ik het echt niet meer langer kan volhouden
om te staan of zitten. Dat mijn gezondheid nog steeds erg wisselvallig aanvoelt
helpt daar niet bij.
Na veel prakkedenken, beren van de weg schoppen, obstakels
omduwen en bijna mijn angsten laten winnen besloot ik de gok toch te nemen. Ik
had er domweg teveel zin in om niet te gaan.
En ik heb er absoluut geen spijt van. Het ging niet
eenvoudig, ik heb een groot deel van de show net buiten de zaal zittend
doorgebracht, maar ik heb wel volop kunnen genieten van een beresterke, rete strakke,
weinig lullende Bluesrock band.
want dat is wat de Black Keys uiteindelijk voor mij zijn. Een enorm goede bluesrock
band. Wel met wel heel erg veel gitaarsolo’s maar dat schijnt ook een beetje
bij dit genre te horen. ( ik herinner mij Ten Years After, dat was pas solo op
solo, na solo op solo)
Dus hoewel het niet vlekkeloos ging, zie ik al een stuk minder op tegen de oktober maand. Een maand waarbij ik bij meer concerten ga zijn dan dat er weekenden in die maand zitten.
 |
| eigen foto (Pauls persepectief) |
 |
| eigen foto ( mijn perspectief) |
